نجات بی رحمانه

در نجاتی بی رحمانه

باید پوستت را می کندم.

ریزت می کردم.

خامی ات را باید سرخ می کردم.

تا به درد طعم غذای واقعی بخوری!

ای پیاز تند و چشم سوز!

واقعیت همین است.

رک گویی و بی رحمی.

از خامی به پختگی حمله کردن

تا مورد استفاده شدن

راهی اشکبار طی کرده است.

بی رحمی همیشه هم بد نیست.

باید بعضی چیزها را کشت

به بی رحمانه ترین شکل

و خود را

بی رحمانه نجات داد.